Derin Deniz
Hazırlayan: Neal Agarwal
Manati
Şişe burunlu yunus dalışı
Yeşil deniz kaplumbağası
Beyaz balina
Deniz aslanı
Kadife yengeci
Geyik boynuzu mercanı
Katil balina
Barramundi
Büyük barakuda
Benekli kara levrek
Çizgili levrek
Siyah davul balığı
Lüfer
Mahmuzlu camgöz
Sinarit
Lambuka
Pisi balığı
Boğa köpekbalığı
Büyük beyaz köpekbalığı
Mavi köpekbalığı
Avustralya düz köpekbalığı (Mustelus antarcticus)
Mako köpekbalığı
Güneş balığı
İnsan
Atlantik uskumrusu
Kraliçe balığı (Etelis oculatus)
Pelajik vatoz
Deniz gergedanının en derin dalışı
Fırfırlı köpekbalığı
Engerek balığı
Derin deniz fener balığı
Deri sırtlı deniz kaplumbağası
Zeytin yeşili deniz kaplumbağası
Deniz kalemi
Ejder balığı
Turuncu imparator balığı
Kurt yılanbalığı
Kılıç balığı
Zincir desenli kedi köpekbalığı
Atlantik morinası
Pasifik morinası
Avrupa sardalyası
Atlantik somonu
Kral somonu
Mavi cerrah balığı
Palyaço balığı
Mezgit (Melanogrammus aeglefinus)
Vampir kalamar
Japon örümcek yengeci
Ateş böceği kalamarı
İspermeçet balinası dalışı
Yeti yengeci
Dev kırmızı denizanası
Mücevher kalamarı
Kakadu kalamarı
Phronima
Sakız mercanı
Dev izopod
Sölakant
Kolossal kalamar
Goblin köpekbalığı
Kimeralar
Kara yutucu balık
Fener balığı
Dev Pasifik ahtapotu
Altı solungaçlı köpekbalığı
İmparator penguen dalışı
Deniz fili dalışı
Baird gagalı balinası
Leptoseris
Gigantactis
İri gözlü orkinos
Bambu mercanı
Notilus
Balta balığı
Dev kürek balığı
Dev tüp solucanı
Teleskop ahtapotu
Fıçı gözlü balık
Kalamar solucanı
Deniz meleği
Marrus orthocanna
Pullu ayaklı salyangoz
Vigtorniella solucanı
Korkunç kıskaçlı ıstakoz (Dinochelus ausubeli)
Sinekkapan deniz şakayığı
Yapraklı deniz ejderi
Başsız tavuk canavarı
Grönland pisi balığı
Kral yengeç
Grönland köpekbalığı
Damla balığı
Zombi solucanı
Kutup ayısı
Kelp yosunu
Kalın gagalı alk dalışı
Deniz palamudu
332 metrede; bir insanın tüplü dalışla ulaştığı en büyük derinliktir. Bu rekoru 2014 yılında Ahmed Gabr kırdı.
Güneş ışığı bu derinliğe ulaşamaz.
Birçok derin deniz canlısı, kendi ışığını üreterek bu koşullara uyum sağlar. Buna biyolüminesans denir.
Deniz gergedanları yiyecek aramak için günde 15 kez bu derinliğe dalabilir.
Japon örümcek yengeci, bacak açıklığı 3,8 metreye kadar ulaşabilen, bilinen en büyük yengeçtir.
1938’de canlı bir örneği bulunana kadar sölakantların soyunun tükendiği düşünülüyordu.
Deri sırtlı deniz kaplumbağası, en eski deniz kaplumbağası türüdür.
Dev kürek balığının boyu 11 metreye ulaşabilir.
Altı solungaçlı köpekbalıkları gündüzü derin, geceyi sığ sularda geçirir. Dünyanın her yerinde bulunabilirler.
Teleskop ahtapotları neredeyse tamamen saydamdır ve dışarı doğru uzanan sıra dışı gözleri vardır.
Fıçı gözlü balığın saydam başı, gözlerinin daha fazla ışık toplamasını sağlar.
Kara yutucu balıklar, kendilerinden çok daha büyük balıkları bile bütün olarak yutabilir!
Vampir kalamarlar, daha sığ sulardan aşağı çöken organik maddelerden oluşan deniz karıyla beslenir.
Başsız tavuk canavarları, yüzmelerini sağlayan kanat benzeri yüzgeçlere sahip deniz hıyarlarıdır.
Kolossal kalamar, bilinen en büyük kalamar türüdür. Boyu 10 metreye, ağırlığı ise 700 kilograma ulaşabilir.
Turuncu imparator balığı 200 yıl yaşayabilir. Derin deniz canlıları genellikle uzun ömürlüdür.
Derin denizde yiyecek bulmak zordur. Buradaki canlılar buna uyum sağlamıştır: esaret altındaki bir dev izopod, beş yıl boyunca hiçbir şey yememiştir.
Birçok derin deniz türü kırmızı rengi kamuflaj olarak kullanır; çünkü derine indikçe ışık tayfından ilk kaybolan renk kırmızıdır.
Goblin köpekbalıkları, 125 milyon yıldır var olan bir soyun yaşayan tek türü olduğu için “yaşayan fosil” olarak bilinir.
Bu bir kalamar mı, solucan mı? Solucan.
Deniz melekleri, kanatlarını kullanarak hareket eden görkemli deniz salyangozlarıdır.
Pullu ayaklı salyangoz, adını ayağındaki demir levhalardan ve demir sülfürden oluşturduğu demirli kabuktan alır.
Derin deniz fener balıkları, karanlıkta avlarını çekmek için büyük, ışık saçan bir yem organı kullanır.
Dev tüp solucanları besinlerini hidrotermal bacalarından alır.
Hidrotermal bacalar, deniz suyunun aşırı sıcak volkanik kayaçların içinden geçmesiyle oluşur. Çoğu hayvan için zehirli olan ağır metaller açığa çıkarırlar.
Ancak bu aşırı koşullarda bile, özel uyumlar geliştirmiş canlılar hayatta kalmanın bir yolunu bulur.
Yeti yengeçleri hidrotermal bacalarda yaşar.
Gece yarısı kuşağı
Alacakaranlık kuşağı
Pelikan yılanbalığı
Amfipodlar
Patagonya diş balığı
Gevşek derili balina balığı
Atolla denizanası
Sivri dişli balık
Titanic enkazı
Karidesler (Caridea)
Cuvier gagalı balinası dalışı
Kertenkele balığı
Arp süngeri
Dumbo ahtapotu
Kozmik denizanası
Yılan yıldızı
Deniz domuzu
Büyük ağızlı köpekbalığı
Trafik ışığı ejder balığı
Üçayak balığı
Yüzsüz balık
Puro köpekbalığı
Cam sünger
Abisal örümcek balığı
Burası okyanusun ortalama derinliği.
Ama bazı yerlerde daha da derin.
Çok daha derin.
Cuvier gagalı balinaları, en derine dalan memelilerdir.
14 Nisan 1912’de Titanic, 3.800 metre derinlikteki son istirahat yerine battı.
Burası Güney Çin Denizi’ndeki Manila Çukuru’nun en derin noktası.
Patagonya diş balığının dokularında, sıfırın altındaki sıcaklıklarda donmasını önleyen antifriz proteinleri bulunur.
Büyük ağızlı köpekbalığı, en büyük boyutlara ulaşan köpekbalığı türlerinden biridir. Bazılarının boyu 7 metreye ulaşır.
Burada sıcaklık donma noktasına yakındır ve çok az hayvan bu aşırı basınç altında hayatta kalabilir.
Bu köpekbalığı, avlarından kurabiye biçiminde parçalar koparır.
Abisal kuşak
Taraklı
Hadal salyangoz balığı
USS Johnston enkazı
Grenadiyer balığı
Ofid balığı
Kiton
Sayfayı kaydırarak Everest Dağı’nın yüksekliği kadar mesafe katettin.
Taraklılar 500 milyon yıldır var. Denizanasına benzeseler de onlarla yakın akraba değiller.
Burası Porto Riko Çukuru’nun en derin noktası.
Burası Hint Okyanusu’ndaki Cava Çukuru’nun en derin noktası.
USS Johnston, II. Dünya Savaşı’nda battı ve şimdiye kadar bulunan en derindeki gemi enkazıdır.
Ay’a giden insan sayısı, hadal kuşağa inenlerden daha fazladır.
Hadal kuşağın büyük bölümü derin okyanus çukurlarında yer alır.
Derin okyanus çukurları, Dünya’nın tektonik levhalarının karşılaşıp birbirine doğru itildiği “dalma-batma” adı verilen bir süreçle oluşur.
Derin deniz, ıssız bir yer olabilir.
Burada yaşam seyrektir; aşırı koşullar hayatta kalmayı zorlaştırır.
Ama yine de imkânsız değildir.
Bu derin ortamlardaki yaşam hakkında çok az şey biliniyor. Neredeyse her keşif gezisi yeni bir şey ortaya çıkarıyor.
Hadal kuşak
Hadal amfipod
Okyanusun en derin yerlerine ulaşmaya çalışırken birçok sonda ve denizaltı kaybedildi.
23 Ocak 1960’ta, Ay’a inişten yaklaşık dokuz yıl önce, insanlar daha önce hiç gitmedikleri bir yere ulaştı.
Jacques Piccard ve Don Walsh adlı iki adam, Trieste batiskafıyla Mariana Çukuru’na yavaşça indi.
Hedefleri, okyanusun en derin noktası olan Challenger Çukuru’na ulaşmaktı.
Batiskaf, daha sonra uzay araçlarında da kullanılacak bir kapalı devre solunum sistemi kullanıyordu. Basınca dayanıklı kürenin içinde ikisine zar zor yetecek kadar yer vardı.
Derin denizin muazzam basıncı altında en ufak bir hata bile kesin ölüm demekti.
İniş sırasında camlardan biri çatladı ve tüm araç sarsıldı.
Yine de devam ettiler.
Jacques ve Don, akıl almaz derinliklerde bile pencereden canlılar görebiliyordu. Yaşam, hayal bile edilemeyecek ortamlarda varlığını sürdürebiliyor.
Kaygı ve klostrofobiyle geçen 4 saat 47 dakikanın ardından…
Başardılar ve okyanusun en derin noktasına ulaşan ilk insanlar oldular.
Challenger Çukuru
0 METRE DERİNLİK
Derin Deniz
Neal Agarwal tarafından 
ile hazırlandı
ile hazırlandı
Düzenleme konusundaki yardımları ve geri bildirimleri için Dr. Harri Pettitt-Wade’e özel teşekkürler.
Bana bir kahve ısmarla!